Perfection-is-me

Afgelopen week was er voor mij weer 1 van gebukt gaan onder het feit dat ik altijd alles goed wil doen. Of liever gezegd PERFECT wil doen! Nee, wacht.....dat klopt nog niet helemaal. In een van mijn vorige blogs kon je lezen dat ik altijd van alles moet van mezelf. Dus de ideale zin in dit geval zou zijn: Ik MOEST het weer eens PERFECT doen!!

Dit was het geval:

Naast masseren hou ik o.a. ook van zingen. Iets wat ik al vanaf kleins af aan heerlijk vind om te doen. Als verlegen meisje stond ik dan in mijn kamer met een borstel voor mijn spiegel en met de radio op volume 'hij kan echt niet meer harder hoor!'.
Die borstel heb ik sinds een paar maanden ingeruild voor een heuse microfoon. En ik kijk inmiddels naar andere ogen in plaats van naar die van mijzelf. Nu zul je denken, nou leuk toch, je doet eindelijk wat je wilt! Maar zo eenvoudig is het dan net weer niet, althans niet voor mij.

Ik kan je vertellen, het bezorgt mij iedere keer weer knikkende knietjes als ik weet dat ik ga optreden. En dat gaat veel verder dan de normale gezonde spanning die iedereen wel eens heeft, ben ik bang.
Zo ook afgelopen donderdagavond. De zenuwen kwamen maandag al zo'n beetje om de hoek kijken, en bereikten hun ultieme climax een paar minuten voor het optreden. Kortom ik ben daar rustig 4 dagen van slag van geweest. Wat een aanslag op mijn lijf, ik was vrijdag compleet gesloopt. En waarom? Juist...omdat ik alles altijd perfect moet doen..zucht.

En weet je wat het grote verschil is met vroeger? Dat zit hem in het optreden voor mensen. Kijk vroeger zong ik gewoon omdat ik dat lekker vond, als uitlaadklep voor mezelf. Was ik verdrietig dan zong ik, en was ik blij dan griste ik de borstel ook snel uit de kast.
Maar nu zit die hele extra dimensie van optreden voor andere/vreemde mensen er ineens bij. En daarbij het uit je hoofd leren van alle teksten, om nog maar te zwijgen van het samenspel met de andere muzikanten uit onze band. En ja, dan wil ik kosten wat het kost niet falen. Stel je voor...wat een gezichtsverlies dat anders zou wezen!!

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor het zingen. Maar evengoed blijft het fascinerend voor me. Want naast dit alles weet ik dat het eigenlijk altijd goedkomt. Misschien zijn er her en der wat schoonheidsfoutjes, maar dat boeit werkelijk niemand, leert mijn ervaring. Iedereen is eigenlijk altijd meer dan positief. En toch voel ik blijkbaar nog steeds de drang om zo streng te zijn voor mezelf. En me hierdoor werkelijk helemaal uit te putten. Ongelofelijk toch?

Het goede nieuws is wel dat het langzamerhand steeds minder wordt, omdat ik zie wat ik doe en me besef wat voor een onzin het is.
Waarom zou ik het perfect moeten doen, voor wie? En doet een ander het dan altijd perfect? Ik doe mijn best en dat is meer dan genoeg! Ik ben goed genoeg zoals ik ben, waarom overcompenseren en doen als iemand die ik eigenlijk niet ben of wil zijn?

Eerlijk is eerlijk, het gaat met vallen en opstaan, maar ach al doende leert men, toch?!

Vind jij het ook zo nodig om alles perfect te moeten doen? Word je daar ook zo moe van? Of ben je hier inmiddels redelijk van verlost? Hoe ga jij hiermee om?

Laat het mij en de andere lezers weten door hieronder te reageren. Van elkaar leren we tenslotte en het is altijd een fijn gevoel om te weten dat we hierin niet de enigen zijn!

Groetjes Saskia

Deel deze blog: